دکتر_مهدی_حمیدی / ما آزموده ایم حریفان چه ابلهند

ما 1 ایم 1 چه 1
از قامتِ کلامِ برازنده کوتَهَند

پیر طریقتند به شهرِ "ادب" ولی
در راه مُلکِ "شعر" چو طفلان گمرهند

طفلند و از خیار سر و ته نمی کُنند
خود را سرِ خیار شناسند و زان تَهند..

پنداشتی که معنی مردمگیاه چیست؟
آنَک نه مردمی که به مردم مشابهند!

مسندنشین خَرگه فضلند و ای دریغ
هنگام نقدِ شعر همان میخِ خرگَهند

در لاف برگشاده ترند از دهانِ شیر
در ذوق درکشیده تر از چشم روبهند.

بر روح مرده گرم ترند از دمِ جحیم
بر جانِ زنده سرد تر از بادِ دِیْ مَهند.

مشتی سگند مرده خور و استخوان پرست
کز سایه ی قبور به عیشِ مرفهند.

لنگند و ایستاده چو نیلوفر از چنار
پستند و سربلند که میرآخورِ شَهند

صِفرند و خودبخود نه سزاوارِ اعتنا
زاعداد دیگرست اگر مُعتنابِهَند

خاموش و آفرین خوان، وین هر دو نابجا
سَرْشان ز تن جدا که خروسان بیگَهند

تا یوسفی به چاه نیفتد عزیز نیست
اینان اسیِر یوسف افتاده در چَهند

معنای " اَه" به هیچ کتابی نیافتم
وینان درست و راست همان معنی اَهَند!"

( #دکتر_مهدی_حمیدی )