لیلا کردبچه :سنگ شده امو برای تراشیدنِ شاعری از سنگ هممردِ میدان نیستیسنگ شدهامو کلاغها هر بلایی که خواستند، تکهتکه بر سرم بیاورنداگر قلب این مجسمه یکبارِ دیگر بتپد.

برون نمی رود از دل خیال خام وصالتاگر چه رفته وصالت ولی خوشم به خیالت شبیه معجزه هستی پر از سوال و معماهنوز مانده به ذهنم جواب خیل سوالت به پشت شهر تو مانده نزاع ماهی و دریادرون شهر تو یک کس نمی رسد به

دست های تویادگاری هایی شگفت انگیزنداز سکونت ماه بر خاکوقتی زندگی تاریک می شودبه دست های تو فکر می کنموقتی کارها گره می خورنددرها باز نمی شوندبه دست های تو فکر می کنم دست های توبال هایی منندبرای فرار ا

من با تو از تمام درهای بسته که روزی باز خواهد شد _ شکوفههای نارنج،من با تو از شوکت نسیم سخن گفتم.هلیا، ژرف ترین پاک روبیها پیمانی ست با باد.بگذار باد بروبَد.بگذار که رستنیها به دست خویش برویند.از ت

دلم شبیه تلگراف خانه ای دور افتادهمدام در انتظار ضربه های پیام توسیم های رابطه را چک می کندمبادا جایی قطع شودمبادا کلمه ای از قلم بیفتدچشم هایم را در تاریکی جا گذاشته امنزدیک تَر بیامی خواهم چشم هایت

بی روی تو خورشید جهانسوز مبادهم بیتو چراغ عالم افروز مباد با وصل تو کس چو من بد آموز مبادروزی که ترا نبینم آن روز مباد "رودکی"

شعر زلال انتظار از دادا :.چقدر این جمعه دلگیرمشبیــه ابــر بـا هـر بـاد درگیـــــرمگهی بر کـوه می کوبـم خـودم را گاه بر دریـاگـه از داغ غمش در حـال تبخیـرمیتیــم و زار مـی میــرم*اگر این چشم تر گرددبرایــم جمعه چون روز پــدر گردد؟!یکی یعقوب وار آنگاه بر گوشم چنین گفتا:که صد البتّه با خون جگر گرددمگر...

تو را پنهان میخواستمنگاهَت را در رگ رگِ جانم پنهان کردم؛اما از چشمانم به بیرون راه کشیدنامَت را پنهانترآنکه با دل نگفتماما بادها از خاکها و خاکریزها گذشتندو بذر نام تو را بر گسترهی تمامِ زمین

با زرنگی، خویش را بر قلبِ من نزدیک کنکُلت را بردار و بر پیشانی ام شلّیک کن !عشق ما دارَد به نفرت می رسد، کاری بکنآخرین سوسوی این فانوس را تاریک کن !دارد این کابوسِ بی پایان به آخر می رسدکمتر این احساسِ مادرمُرده را تحریک کن!عشق را با دُشمنی کردن یکی پنداشتیفرقِ این دو واژه را از یکدگر تفکیک کنزخم ها...

ای معلّم ای عزیزای همیشه با جهالت در ستیزروزگارت آفتابی باد و دنیایت زلالتا قلم شد دست تو از تیغ، تیزگشت تاریکی مریض*روشنی دادی مراتربیت کردی در آبادی مرابا سه بخش «آ» و«زا» و«دی» گشودم بال و پردادی آ

محسن شیخیشاعر تو را دید و غم خود باز یادش رفتشعر کبوتر با کبوتر باز .... یادش رفتپرواز گیسوی رهایت را کبوتر دیدشرمنده شد از کار خود ، پرواز یادش رفتچشمان تو مانند دریایی جدا از همموسی تو را وقتی که دی

در گوش عشق بازان چون وعده ی وصالیم در چشم می پرستان چون قطره ی شرابیم ( صائب تبریزی)

کسی که بر سر نرد جهان قمار نکردسیاه روزی و بدنامی اختیار نکرد خوش آنکه از گل مسموم باغ دهر رمیدبرفق گر نظری کرد جز به خار نکردپروین اعتصامی

دگر آن شبست امشب که ز پی سحر ندارد من و باز آن دعاها که یکی اثر ندارد من و زخم تیز دستی که زد آنچنان به تیغم که سرم فتاده برخاک و تنم خبر ندارد همه زهر خورده پیکان خورم و رطب شمارم چه کنم که نخل ح

ديگر به هيچ چيزِ تو مشتاق نيستم عكسِ تو هستم و به تو الصاق نيستم بالا نگه ندار مرا بيش ازين كه من ديوارهای سستِ تورا طاق نيستم محمد رفیعی

با لب سُرخت مرا یاد خدا انداختی روزگارت خوش که از میخانه مسجد ساختی روی ماه خویش را در برکه میدیدی ولی سهم ماهیهای عاشق را چه خوش پرداختی ما برای با تو بودن عمر خود را باختیم بد نبود ای دوست گاهی هم

يک جفت چشم شرقی و موهای بندری يک آسمان ستاره پر از آدم و ... پری حوا کجاست ؟ رفته کنار درخت سيب تا اينکه باز پر کند از سيب روسری آنجا دوباره «حضرت گندم» نشسته است بايد که چشم بسته از آن خوشه

موی تو لشگری xadست برای ستمگریت پیداست موی مشکی xadات از زیر روسریت محصول قرن چندم هجریxad ست قامتت شاعر شده xadست رودکی از لهجهxad ی دریت می xadداد طعمِ چند تمشکِ رسیده را لبxad هام در برابرِ انگورِ عس

برف میبارید و منمات و حیران بر سپیدیِ چمنمی شدم غـرقِ تـماشـای جهـان ِ خـویشتـنبیگمان پوسیده خواهد گشت تنروزگاری در کفن*برف می بارید و بازغنچه می نالید از سوز ِ اَیـازموی اسپیدِ سرم می داد بوی مرگ رانصف شب من در تقلّا و نیازیاسمن در خواب ناز*ناگهان آمد نداچونکه دادا زین قفس گردد رهادر بهاران پیکرش م...

به پاس بودنتهر روز پرنده ی مرده ای پرواز می کندقفسی می شکند و به تعداد میله های قفسنرگس می روید. در انبوه پرندگان مردهدیوانه ترینشان منم سینه ام از شوق آزادی سرخ است و طولانی ترین نامه تاریخ را به پ