چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادیبه غمت که هرگز این غم ندهد به هیچ شادی ز تو دارم این غم خوش ، به جهان از این چه خوشترتو چه دادی ام که گویم که از آن به ام ندادیهوشنگ ابتهاج

گاهی نمی شه دست از دوست داشتن یکی برداشتحتی وقتی که ازش متنفری ! #پائولو _کوئیلو

در فصل بهار اگر بتی حورسرشتیک ساغر مب بردهدم بر لب کشت هرچند به نزد عامه باشد زشتسگ به ز من است اگر کنم یاد بهشت#خیام_ نیشابوری

با خواندن شعر مشهور سهراب به نام و پیامی در راه، آدمی به یاد نگرش سعدی شیرازی می افتد چرا که سعدی نگاه مصلح گرانه به جامعه دارد، می خواهد جامعه اش آباد و مرفه و سالم و صالح باشند؛ نگاه سهراب نیز بدین

محمد علی رضاپور : فردا که ناگهانچشمان بسته٬ باز و نظرباز می شوندبر بال خاطرات٬ نبینیم بار شرم!این هدیه نیست در خور چشمان آسمان.

در این دنیا تک و تنها شدم من گیاهی در دل صحرا شدم من چو مجنونی که از مردم گریزد شتابان در پی لیلا شدم من چه بی اثر می خندم چه ب

حرف هایی هست برای نگفتنو ارزش عمیق هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد♠.♠.♠.♠.♠چو کس با زبان دلم آشنا نیستچه بهتر که از شکوه خاموش باشمچو یاری مرا نیست همدرد، بهترکه از یاد یاران فراموش

کلماتبعضى...دیر به زبان مى آیند.من یاد گرفته امچنین مواقعى با چشمهایمسخن بگویم.زندگى ... گاهىچیزى غیر از خودِ زندگى ست.((سید على صالحى))

حامد عسکری : بـذار گریـه رو پلـــکات دس بمالـــه بذار هــــق هــق رو شونت پا بکوبه میگن اشکی که واسـه عشـــق باشـه نــمک داره بـــرای زخــم خوبــــــه اگـــه یه روز دیدی یه حــس مرموز مثــــه بختـ

هنـــوز منتـظـرمو در خیـال، عـمر می سپرمهنوز مهرِ تو را من به جان خــریـدارمکجائی ای که از تو بیخبرم؟!شکسته پشت درم*اگر تو باز آییو مجـلسِ زلال آرایــــــیهمیشه بستـرِ نرمِ دلـم بـرای تـو بــادچه باشد

از جمالت نگفته ام چندان. شرمناک از خطایم ای بانو!چه کنم؟ جامعه پر از درد است. مرد دردآشنایم ای بانو! از تماشای شعر لبریزت، از نگاه تغزل انگیزتاز گذشت شکایت آمیزت، من پر از ماجرایم ای بانو! آن قدَرها ص

تا دسته دسته موی تو جوگندمی که شددیدم چه سرزمین پر از خیر و برکتیست-ببین چقدر صمیمانه در تو حل شده امتو قهوه می خوری و من نمی برد خوابم-تو در کنار خودت نیستی نمی دانیکه در کنار تو بودن چه عالمی دارد-دکتر فرامرز عرب عامری

دلتنگی یعنی فکر کردن به پرواز به خندههای بیدلیلت در راه خانه نگاههای "مال خودمی"ات در جمع دلتنگی یعنی کش رفتن آدامس جویده ات و غوطهور شدن در طعم لب هات دلتنگی یعنی چشمهای تو امشب سرخ بود و چ

آن کس که شتاب دارد، عاشق نیست، تشنه یی ست که معشوق را چشمه ی آب شیرین تصور کرده است! وقتی دوید و رسید و نوشید و ورم کرد، رها می کند و می رود محبوب، چشمه ی آب شیرین نیست، هوای خنک دم صبح است... "نا

کنون پرنده ی تو ــ آن فسرده در پاییز ــ به معجز تو بهارین شده است و شورانگیز بسا شگفت که ظرفیت ِ بهارم بود منی که زیسته بودم مدام در پاییز چنان به دام عزیز تو بسته است دلم که خود نه پای گریزش بود

ترانه، خانه ندارد. بخوان ترانه سرا! بخوان ترانه ی این دخترِ بدونِ سراترانه، خانه ندارد. چه کار باید کرد؟ دلی شبانه ندارد. چه کار باید کرد؟ شبانه، جوجه ی ناآشنا به بال زدن چو آشیانه ندارد، چه کار با

مژگان عباسلو : چرا بــــــی قراری؟ چـرا درهمی؟ چـــــرا داغ داری؟ خــرابی؟ بَمی؟ مــــــگر ســــــــرنوشتِ منی اينقدر غم انگيـــز و پيچيــــــده و مُبـــهمی مَــرا دوست داری ولـــــی تا كجا؟ مَــرا تا

ای مرا کرده, مشوّش, زلفت,وی ز گل ساخته مفرش زلفت, تا که در خسته دل ما پیوستنیست خالی ز کشاکش زلفت, شد ز بیماری چشمت آگاههست از آن روی بر آتش زلفت, روز خوش را دل من شب خوش کردتا که او راست شب خوش زلفت, نور خو

محتشم, کاشانی, زلف و قد راست, ای بت سرکش, چشم و رخت راست, ای گل رعنا سنبل و شمشاد هندو چاکر نرگس و لاله بنده و لالا ساخته ظاهر معجز لعلت ز آتش سوزان چشمهٔ حیوان کرده هویدا صنع جمالت در گل سوری عنبر س

مهدی, مظاهری, : اینکه, دلتــــــنگ توام, اقـــرار می خواهد, مـــگر؟ اینکه, از من دلخوری انکــــــار می خواهد, مگر؟ وقـــت دل کنــدن به فکـــر باز پیــــوستن مباش دل بریـــــــــــــــدن وعده دیدار می خو